21 września 2013 roku w Jaworze na Dolnym Śląsku odbyło się kolejne spotkanie partnerskie Parafii Ewangelickich Diecezji Wrocławskiej Kościoła Ewangelicko-Augsburskiego w Polsce z terenu Dolnego Śląska i Okręgu Kościelnego Görlitz Kościoła Ewangelickiego Berlina Brandenburgii śląskich Górnych Łużyc (EKBO). 
Rozpoczęło się ono uroczystym nabożeństwem spowiednio-komunijnym w jaworskim Kościele Pokoju. Przybyłych powitał ks. Tomasz Stawiak – jaworski proboszcz. 
Liturgię prowadzili m.in.: ks. bp Ryszard Bogusz – zwierzchnik Diecezji Wrocławskiej KEA w RP, ks. Waldemar Pytel – proboszcz świdnickiej parafii ewangelickiej przy Kościele Pokoju. 
Kazanie wygłosił ks. Martin Herche – zwierzchnik ewangelików Okręgów Kościelnych Görlitz, Hoyerswerda i Cottbus. Obecne było liczne grono duchownych z obu krajów. Nabożeństwo uświetnił śpiew chórów z polskich i niemieckich parafii ewangelickich. 
Po nabożeństwie i posiłku odbył się panel dyskusyjny w jaworskim Teatrze. Poświęcony był tematyce partnerstwa między Diecezją Wrocławską i EKBO. Prowadził go ks. Cezary Królewicz. Jednocześnie odbyły się mecze piłki nożnej rozegrane pomiędzy drużynami z Polski i Niemiec. 
Grała młodzież oraz księża. Tradycyjnie odbył się jeszcze koncert chórów w Kościele Pokoju, a spotkanie zakończyło błogosławieństwo na podróż biskupów z obu krajów. Poprzedziło je zaproszenie ks. bpa Ryszard Bogusza do Wrocławia w roku 2014, gdzie w dniach 4-6 lipca odbędzie Spotkanie Chrześcijan Europy Środkowo-Wschodniej.
Tekst: ks. Cezary Królewicz
Zdjęcia: ks. Marcin Orawski
Położony na zboczu Kamiennej Góry kościół ewangelicki Marii Panny będący kościołem parafialnym Parafii Ewangelicko-Augsburskiej w Lubaniu jest najstarszym zachowanym kościołem dzisiejszego Lubania. Należy do najcenniejszych obiektów zabytkowych i jest od stuleci wizytówką miasta. Jego historia jest nierozerwalnie związana z historią miasta. Od czasów Reformacji XVI wieku służy mieszkańcom miasta, którzy w większości opowiedzieli się za Reformacją luterańską. Dawał schronienie w trudnych czasach kontrreformacji na Śląsku, jako tzw. kościół ucieczkowy, wszystkim mieszkańcom Uniegoszczy stając się ich nowym miejscem oddawania czci Bogu. Stało się to możliwe za zgodą rady miasta Lubania. Kościół pełnił również funkcję kaplicy cmentarnej, a w trudnym dla miasta czasie epidemii dżumy stał się miejscem pogrzebów zmarłych na skutek epidemii. Przy kościele znajdował się nieduży cmentarz, później powiększony istniał do lat 70-tych XX stulecia. Spoczęło na nim wielu zacnych obywateli miasta. Niestety pamięć o nich miała zniknąć, a skromna tablica upamiętniająca to miejsce jest raczej próbą zagłuszania wyrzutów sumienia niż autentyczną formą pamięci o dawnych mieszkańcach Lubania. Dziś jest miejscem wybiegu dla psów, nadużywania alkoholu i łamania ciszy nocnej.
Kościół ewangelicki Marii Panny do końca II wojny światowej był drugim kościołem parafii ewangelickiej obok niestety dziś już nieistniejącego, stojącego do roku 1957 tuż obok Wieży Brackiej, kościoła Krzyża Chrystusowego – zbudowanego przez ewangelików jako główny kościół miasta po pożarze kościoła św. Trójcy. W tym roku przypada 310 rocznica położenia kamienia węgielnego pod jego budowę.
Po II wojnie światowej kościół Marii Panny na Kamiennej Górze znów dał schronienie ewangelikom, którzy w okresie powojennym nie mogli korzystać z kościoła Krzyża Chrystusowego, którego prezbiterium i część dachu została spalona przez wycofujące się wojska niemieckie. Odbudowa została uniemożliwiona decyzją władz powojennych poprzez stopniowe wysadzanie i rozbiórkę kościoła od marca 1956 roku do marca 1957 roku.
Dlatego kościół Marii Panny jako jedyny w okresie powojennym kościół ewangelicki przejął funkcję kościoła parafialnego dla mieszkańców Lubania i okolic. W roku 1956 wysiłkiem ewangelików wykonano szereg prac remontowych, m.in. naprawiono ubytki w dachu. Pieczę nad kościołem pełniło wiele osób. Najbliżej byli Państwo Komendzińscy. Księża dojeżdżali, aby odprawiać nabożeństwa z Jeleniej Góry – Cieplic oraz z Wrocławia.
W roku 2005 poprzez powołanie samodzielnej Parafii Ewangelicko-Augsburskiej w Lubaniu kościół Marii Panny znów ma swojego duchownego zamieszkałego tuż przy kościele. Po wielu latach prac przygotowawczych i porządkowych wokół kościoła przyszedł czas na remont dachu kościoła. Zgromadzenie dokumentacji oraz środków finansowych na zrealizowanie tego przedsięwzięcia pozwoliło radzie parafialnej podjąć decyzję o rozpoczęciu koniecznego remontu w roku 2013. 
Parafianie zgromadzili środki własne Parafii, a instytucje krajowe i zagraniczne wsparły wysiłki lubańskiej Parafii Ewangelickiej. Należą do nich: Urząd Marszałkowski Województwa Dolnośląskiego, Bratnia Pomoc im. Króla Szwedzkiego Gustawa Adolfa w Polsce oraz w Lipsku, Wspólnota Ewangelickich Ślązaków, Niemiecko-Polska Fundacja Ochrony Zabytków Kultury ze Środków Rządu Niemieckiego, Fundacja Eriki Simon, Fundacja Kościelna Ewangelickiego Śląska oraz inni prywatni darczyńcy. Pomoc zadeklarowało też wstępnie miasto Lubań. Remont dachu kościoła z dużą troską i zrozumieniem wspiera Pan Wojciech Kapałczyński – konserwator zabytków z Jeleniej Góry. Nad pracami nadzór sprawuje Zespół Inżynierów Ałykow z Lubania. Wykonawcą jest firma Podlacki z Wojcieszowa. Na dachu położona zostanie nowa dachówka firmy Walther z Langenzenn. Zakończenie prac w zależności od pogody powinno nastąpić w październiku.
Remont dachu kościoła ewangelickiego Marii Panny w Lubaniu jest początkiem planowanego remontu całego kościoła. Przewidywana jest rekonstrukcja historycznej wieży, która swoją strzelistością wpisywała się w krajobraz miasta. Konieczne są też prace remontowe sklepień we wnętrzu kościoła.
W piątek 6 września 2013 roku w Ewangelickim Kościele Marii Panny w Legnicy miało miejsce wydarzenie, które z pewnością na długo zapisze się w pamięci miejscowych parafian oraz całej lokalnej społeczności. Tego dnia do Legnicy na zaproszenie miejscowej parafii przybył Zespół Pieśni i Tańca „Śląsk” im. Stanisława Hadyny. Od lat ta maleńka obecnie społeczność ewangelicka nie gościła w swoich progach tak znakomitych artystów i muzyków. 
Kościół, mimo tego, że koncert był biletowany wypełnił się po brzegi, a zgromadzona publiczność z niezwykłą uwagą i przejęciem wsłuchiwać się mogła w brzmienie ewangelickich pieśni. Zespół wykonał bowiem program „Solus Christus”, który doskonale wpisuje się w zbliżającą się rocznicę 500- lecia Reformacji. Zawarte w pieśniach i słowie wiążącym niezwykle bogate teologiczne treści z całą pewnością skłoniły do refleksji i przemyśleń.
Koncert odbywał się pod Patronatem Honorowym Prezydenta Miasta Legnicy, co też miało wpływ na tak duże zainteresowanie ze strony lokalnej społeczności, której dotąd Zespół „Śląsk” kojarzył się wyłącznie z muzyką regionalną i folklorem. 
Koncert pokazał piękno pieśni ewangelickiej, która ma swoje stałe miejsce w naszej duchowości i codziennym życiu, a jednocześnie potrafi być inspiracją. Jeden z uczestników koncertu tuż po jego zakończeniu powiedział mi: Ta pieśń daje mi zupełnie inne spojrzenie na moją wiarę. Ona potrafiła ukoić, ubogacić i wlać nadzieję w moje życie. Myślę, że wielu podpisałoby się pod tymi słowami.
Przy tej okazji dziękuję tym wszystkim, którzy przyczynili się do organizacji tego koncertu, bo dzięki temu jako jedna z najmniejszych społeczności ewangelickich w kraju pokazaliśmy, że w takich miejscach jak Legnica też można zapełnić duży kościół i wyjść naprzeciw bliźniemu, przekazując nasze bogate ewangelickie treści.
Zespołu Pieśni i Tańca „Śląsk” im. Stanisława Hadyny, pod dyrekcją Jeana Claudea Hauptmanna, wystąpi w Legnicy z programem „Solus Christus”. Będzie to jednoczęściowy koncert, złożony z pięknych, klasycznych pieśni, wykonany przez solistów, chór i orkiestrę.
Ze smutkiem zawiadamiamy, że dnia 30 lipca br. zmarł śp Józef Lasota, członek Rady Parafialnej Parafii Ewangelicko-Augsburskiej we Wrocławiu i wieloletni delegat do Synodu Diecezji Wrocławskiej. Jego pogrzeb odbył się we wtorek 6 sierpnia na cmentarzu Świętej Rodziny przy ul. Smętnej we Wrocławiu (Sępolno). Albowiem nikt z nas dla siebie nie żyje i nikt dla siebie nie umiera. Bo jeśli żyjemy, dla Pana żyjemy; jeśli umieramy, dla Pana umieramy; przeto czy żyjemy, czy umieramy, Pańscy jesteśmy. (Rz 14,7-8)
