IV Festiwal Reformacji w Wałbrzychu
2. października 2026 roku w ewangelickim kościele Zbawiciela w Wałbrzychu rozpoczął się IV Festiwal Reformacji. W imieniu bpa Diecezji Wrocławskiej Kościoła Ewangelicko-Augsburskiego w RP ks. Marcina Orawskiego uroczystego otwarcia dokonał ks. radca Cezary Królewicz. Licznie zgromadzonych powitał również prezes Synodu Kościoła Ewangelicko-Augsburskiego w RP ks. dr Adam Malina. Następnie proboszcz wałbrzyskiej parafii ewangelickiej ks. Marek Bożek przedstawił program koncertu inauguracyjnego festiwalu. Za kontuarem organów zasiadł Przemysław Kojs, który zaprezentował muzykę wybitnych ewangelickich kompozytorów reprezentujących trzy stulecia muzycznej tradycji.
Partnerami festiwalu są Stara Kopalnia w Wałbrzychu oraz Biblioteka pod Atlantami. Festiwal został objęty patronatem honorowym Prezydenta Miasta Wałbrzycha dr. Romana Szełemeja.
Przemysław Kojs wykonał utwory kompozytorów związanych z tradycją luterańską – główną osią programu był rozwój technik opracowania chorału. Przedstawił ponad 300 lat historii, wykonując łącznie 9 utworów opartych na melodii „Nun komm der Heiden Heiland” – autorstwa J. M. Bacha, J. S. Bacha, D. Buxtehudego, J. Pachelbela, R. Löwa i H. Distlera. Koncert zwieńczyła improwizacja na ten sam temat.
Przemysław Kojs zwyciężył w konkursie Złoty Laur Młodego Organisty 2026 organizowanym w ramach 48. Międzynarodowego Festiwalu Muzyki Organowej i Kameralnej w Giżycku.
Przemysław Kojs, student I roku studiów II stopnia w klasie organów dr. hab. Piotra Rojka, prof. AMKL, oraz mgr. Jana Surmy, osiągnął najwyższy wynik w 23-letniej historii konkursu – zdobył maksymalną możliwą liczbę punktów: 10/10 od każdego z jurorów.

Liturgię prowadzili ks. proboszcz Jerzy Gansel i ks. radca Cezary Królewicz, który w kazaniu nawiązującym do Ewangelii św. Marka powiedział m.in.: „Żal mi tego ludu” czytamy we fragmencie Ewangelii. To słowa Jezusa, dowodzące jego zrozumienia problemu, dowodzące Jego empatii, więcej, świadczące o ulitowaniu się nad ludzką niedolą. Pochyla się nad człowiekiem w jego potrzebie, dostrzega tę ludzką potrzebę, w której może i chce być pomocny. Jezus nie tylko głosi wieść o Miłosiernym Bogu Ojcu i nadchodzącym Królestwie Bożym, lecz przez swą postawę zaświadcza o miłości Najwyższego. Czyn Jezusa jest przykładem do naśladowania, kiedy bowiem współcześnie patrzymy na Boży dar życia i dar chleba, jako owocu pracy, czujemy, że prawdziwym podziękowaniem nie są słowa, lecz czyn miłości. Podziękowaniem chrześcijańskim staje się dostrzeganie potrzebującego i otwieranie swego serca na ludzką niedolę; prawdziwym dziękczynieniem staje się pomoc i wsparcie, wczuwanie się w drugiego, w jego emocje i duchowe doświadczenia po to, by przynieść dobro, by podzielić się chlebem, by łożyć na dobry cel, by budować wspólnotę.