W niedzielę, 19 kwietnia br. w godzinach dopołudniowych zmarł po długiej chorobie śp. Maciej Lis. Uroczystość pożegnalna odbyła się w piątek, 24 kwietnia w ewangelickim kościele Opatrzności Bożej we Wrocławiu i na Cmentarzu Grabiszyńskim. 
Podczas nabożeństwa żałobnego zmarłego żegnała rodzina, bliscy, przyjaciele i współpracownicy z Kościoła Ewangelicko-Ausgburskiego oraz innych instytucji, w których pracował zmarły. Oprawę muzyczną stanowiły m.in. utwory wokalne w wykonaniu chórów Capella Ecumenica i Cantores Minores Wratislavienses, w którym śpiewał dr Lis. Kazanie podczas uroczystości w kościele wygłosił biskup senior Diecezji Wrocławskiej ks. Ryszard Bogusz, który przypomniał, że zmarły był związany z wrocławską parafią ewangelicką od urodzenia, tutaj został ochrzczony, brał ślub, chrzcił dzieci i angażował się w życie parafialne. Parafia była jego drugim domem. W szczególny sposób pożegnał zmarłego Biskup Kościoła ks. Jerzy Samiec. Przypomniał, że dr Lis w Synodzie Kościoła był tym, który służył radą wszystkim i w mądry sposób proponował zmiany. Biskup Samiec podkreślił, że dla ludzi wierzących smutek związany ze stratą osoby ukochanej i znaczącej nie powinien przesłaniać perspektywy wiary, w której obecna jest nadzieja zmartwychwstania i ponownego spotkania. Prezes Synodu Kościoła Ewangelicko-Augsburskiego, ks. dr Grzegorz Giemza zauważył, że śp. dr Maciej Lis był człowiekiem, który we wszystkich środowiskach, w których działał, był postrzegany podobnie, a jego podejście do ludzi było niezależne od grupy w jakiej przebywał. Zawsze otwarty, gotowy do rozwiązywania problemów, kreatywny, uzdolniony muzycznie i chętny do dzielenia się tą pasją z innymi. Wiele osób wspominało śp. dr. Macieja Lisa podczas nabożeństwa. Prof. Irena Lipowicz, Rzecznik Praw Obywatelskich, przypomniała motto życiowe dr. Lisa „Zmieniać rzeczywistość, pomnażać dobro”. Podkreśliła, że z wielu aktywności, w których uczestniczył, mógł wybrać jedną i w każdej odniósłby sukces zawodowy i finansowy. On jednak chciał służyć inaczej, chciał zrealizować złożone powołanie, by pomagać i zmieniać rzeczywistość. Zaproponowała, by elementem kontynuacji jego dzieła była nagroda im. dr. Macieja Lisa dla osób, które działają na rzecz osób niepełnosprawnych. Z jej wypowiedzią korespondowały kondolencje posła na Sejm Sławomira Piechoty i Rzecznika miasta Wrocławia ds. Osób Niepełnosprawnych Bartłomieja Skrzyńskiego. Współpracownicy z Uniwersytetu Wrocławskiego prof. Włodzimierz Gromski i prof. Krzysztof Wójtowicz opowiedzieli o tym w jaki sposób podchodził do swojej pracy ze studentami, jakim doskonałym prawnikiem i wykładowcą był dr Maciej Lis. Na Cmentarzu Grabiszyńskim mowę pożegnalną nad grobem zmarłego wygłosił zwierzchnik Diecezji Wrocławskiej bp Waldemar Pytel. Przytoczone podczas uroczystości teksty biblijne nawiązywały do nadziei, którą żywią wszyscy chrześcijanie, że w Chrystusie otrzymaliśmy zbawienie i życie wieczne, a pożegnanie na tym świecie utwierdza nas w przekonaniu o ponownym spotkaniu w przyszłości; „Z prochu powstałeś, w proch się obrócisz. Jezus Chrystus wskrzesi cię z martwych w dzień ostateczny”. Śp. Maciej Lis urodził się 16 listopada 1950 roku we Wrocławiu. Pełnił wiele kluczowych funkcji w Kościele ewangelickim – był m.in. delegatem do najwyższych władz Kościoła Ewangelicko-Augsburskiego w Polsce – Synodu Kościoła. Przewodniczył Komisji Prawnej Synodu. Był kuratorem Diecezji Wrocławskiej i kuratorem parafii ewangelickiej we Wrocławiu, a w latach 1999 — 2001 wiceprezesem Konsystorza Kościoła. Pełnił też wiele funkcji związanych z działalnością charytatywną. Był współtwórcą Diakonii Polskiej i członkiem Rady Diakonii Polskiej, członkiem Rady Diakonii Diecezji Wrocławskiej, wiceprzewodniczącym Rady Nadzorczej Ewangelickiego Centrum Kształcenia i Diakonii we Wrocławiu i współorganizatorem Ośrodka Inicjatyw Obywatelskich we Wrocławiu. Był organizatorem Regionalnych Konwencji Przeciw Bezradności Społecznej razem z Wrocławskim Sejmikiem Osób Niepełnosprawnych, współtwórcą Dzielnicy Wzajemnego Szacunku czterech wyznań we Wrocławiu i jednym z założycieli-fundatorów Fundacji Partnerstwa Parafialnego im. Św. Jadwigi Wrocław-Dortmund. Zawodowo udzielał się jako pracownik naukowo-dydaktyczny na Wydziale Prawa, Administracji i Ekonomii Uniwersytetu Wrocławskiego jako specjalista z zakresu prawa międzynarodowego, publicznego oraz europejskiego. Pełnił też stanowisko Pełnomocnika Terenowego Rzecznika Praw Obywatelskich i dyrektora Biura RPO we Wrocławiu dla województw dolnośląskiego, opolskiego i lubuskiego. W młodości śpiewał w języku esperanto, występował w kraju i za granicą. W 1969 roku, wraz z zespołem MUZILO, nagrał płytę Bonveto. Przez ponad 20 lat śpiewał w zawodowym chórze Cantores Minores Wratislavienses, a po roku 1999 założył wraz z grupą muzyków chór Capella Ecumenica. Jego pasją była gra na fortepianie. Pozostawił żonę i dwoje dorosłych dzieci. Dla nas — wrocławskich ewangelików — był przede wszystkim wzorem społecznika, głęboko zaangażowanego w działania na rzecz drugiego człowieka. To niezwykle bolesna strata dla całej naszej społeczności. Głęboko ufamy, że Pan życia i śmierci – zmartwychwstały Jezus Chrystus pocieszy wszystkie zasmucone serca, a wdzięczna pamięć po zmarłym pozostanie zawsze dla nas błogosławieństwem. Choćbym nawet szedł ciemną doliną, zła się nie ulęknę, boś Ty ze mną. (Psalm 23,4)
(źródło: BIK)
Częścią zajęć był wypiek pierników. 
Przewidziano zajęcia sportowe. 
Czas wypełniał śpiew. 
Zajęcia odbywały się w grupach wiekowych. 
Nabożeństwo odbyło się w Kościele Pokoju. 
Uczestnicy brali czynny udział w liturgii wraz z ks. prob. Tomaszem Stawiakiem. 
Obecny był ks. Jerzy Gansel z Parafii w Legnicy. 
Wspólne zdjęcie po nabożeństwie niedzielnym 22.03.2015 w jaworskim Kościele Pokoju.
Odbyły się one w weekend 20-22 marca w sąsiedztwie Kościoła Pokoju na terenie schroniska młodzieżowego, które dysponuje nie tylko dużą ilością noclegów, ale również stołówką i salami konferencyjnymi, co pozwala w komfortowych warunkach mieszkać, pracować i bawić się. 
Tegoroczne rekolekcje przebiegały pod hasłem: Jezus drogą i prawdą, i życiem, i zgromadziły rekordową liczbę 127 dzieci i młodzieży. 
Dla organizatorów i prowadzących jest ogromną radością i zachętą fakt, że z roku na rok przybywa uczestników, choć stanowi to nie lada wyzwanie logistyczne.
Program tegorocznego spotkania był jak zwykle bardzo bogaty i nie pozostawiał miejsca na nudę. W piątkowy wieczór po kolacji odbyły się spotkania zapoznawcze połączone z grami i zabawami integracyjnymi. 
Niektórzy, mimo długiej podróży, wykazywali niespożyte siły i chęci do wspólnych harców. Następnego dnia zaraz po śniadaniu ruszyły zajęcia w grupach. Jak zawsze uczestników podzielono na 3 drużyny: z klas 1-3, 4-6 szkoły podstawowej oraz łączoną gimnazjalistów z licealistami. 
Każda grupa miała swój własny grafik, ponieważ w tym roku dodatkową atrakcją były warsztaty piernikowe w Muzeum Regionalnym, co wymagało podziału na maksymalnie 20-osobowe grupy. 
Uczestnicy przygotowali własnej roboty pierniki, które po upieczeniu mogli zabrać, wysłuchali również bardzo ciekawych historii na temat dawnych metod wyrabiania pierników i zwiedzili wystawę stałą Muzeum.
Główne zajęcia tematyczne odbyły się w dwóch blokach, podczas których, oprócz zapoznania się z historiami biblijnymi obrazującymi centralny temat, śpiewano piosenki, rozwiązywano różnego rodzaju zadania czy przygotowywano scenki teatralne. 
Po pracy był czas na wspólne gry i zabawy na sali gimnastycznej, nad czym czuwali ks. Tomek Stawiak i ks. Jurek Gansel. Wspaniała pogoda pozwoliła również na spacery i zabawę w parku. 
Po kolacji można było wziąć udział w zajęciach plastycznych i przygotować własnego projektu pisankę wielkanocną – powszechnie znany symbol odradzającego się życia.
Niedzielny poranek przywitał młodzież zimno i pochmurnie. Na szczęście wbrew zapowiedziom nie padało i udało się zrobić tradycyjne wspólne zdjęcie przed kościołem. 
Nabożeństwo zostało poprowadzone przez zespół M-Band z Wrocławia według liturgii młodzieżowej, zaś teksty biblijne odczytali uczestnicy rekolekcji. Temat kazania, które wygłosił ks. Stawiak, był kontynuacją i podsumowaniem tego, o czym mówiono poprzedniego dnia podczas zajęć.
Wspólny obiad zakończył trzydniowe spotkanie.
Podczas pożegnań wszyscy życzyli sobie, by znów spotkać się w Jaworze za rok.