Wśród 2000 uczestników Łużyckiego Dnia Kościoła, który odbył się 4 lipca 2015 r. była ponad stuosobowa delegacja Diecezji Wrocławskiej z biskupem Waldemarem Pytlem na czele. W programie spotkania oprócz dwóch nabożeństw inaugurującego oraz pożegnalnego odbyły się liczne warsztaty, spotkania i fora dyskusyjne. Tematami były m.in.: wspólne życie z uchodźcami, perspektywy dla Łużyc związane m.in. z wydobyciem węgla brunatnego (Łużyce to region, na terenie którego zamknięto liczne kopalnie odkrywkowe), pomysły dla wsi i miasteczek, idee i pomysły na współpracę polsko-niemiecką. Dzień Kościoła w Cottbus uatrakcyjniły również liczne koncerty, a wśród wykonawców zaprezentowały się dwa wrocławskie chóry – owacyjnie przyjęta Capella Ecumenica oraz chór parafii Opatrzności Bożej. Jedną z atrakcji imprezy były usytuowane w Parku Puszkina stoiska prezentujące inicjatywy kościelne oraz pracę diakonijną, a wśród nich duży punkt Ewangelickiego Centrum Diakonii i Edukacji, gdzie odwiedzający mogli obejrzeć i kupić rękodzieło wykonane przez uczniów Szkoły Przysposabiającej do Pracy, mieszkańców Domów Opieki oraz uczniów szkoły zawodowej ECDiE.

Mottem spotkania były słowa Proroka Ezechiela o spustoszonym kraju, który stanie się jak ogród Eden, nawiązujace do Łużyc, gdzie brakuje perspektyw na przyszłość, gdzie jedyna gałąź przemysłu została zamknięta i w związku z tym odnotowuje się zatrważający odpływ młodych ludzi. Wszystkim modlitwom i dyskusjom towarzyszyły te słowa, niosąc nadzieję na odrodzenie tego zapomnianego obecnie przez resztę kraju regionu. Bardzo często podkreślano, jak ważna i wzbogacająca obie strony jest współpraca polsko-niemiecka.

Uczestnicy spotkania z Diecezji Wrocławskiej przeżyli w Cottbus bardzo piękny, choć niezwykle upalny dzień.

Tekst: Anita Sowa

Zdjęcia: Michael Helbig (Lausitzer Rundschau), J. Sowa

Related Images:

Od wielu już lat ewangelicy z dolnośląskich parafii na zaproszenie Parafii Jawor gromadzą się w godzinach popołudniowych na nabożeństwie w dniu Święta Wniebowstąpienia Pańskiego. Tak było i tym razem 14.05.2015 w kościele św. Jana i Katarzyny, dawnym kościele ewangelickim pełniącym dziś funkcję muzealną, w Świerzawie.

Kazanie wygłosił ks. Waldemar Szczugieł z Wałbrzycha, a liturgię prowadzili: ks. Jerzy Gansel, ks. Edwin Pech oraz ks. Cezary Królewicz. Nabożeństwo spowiednio-komunijne zgromadziło wiernych z Parafii: Jawor, Legnica, Lubań, Zielona Góra, Karpacz i Lubań. Po nabożeństwie wszyscy udali się do nieodległej miejscowości Nowy Kościół, gdzie w gospodarstwie agroturystycznym „U Zygmunta” był czas na rozmowy i wspólny posiłek.

Wieloletnia tradycja wspólnych nabożeństw w dniu Święta Wniebowstąpienia Pańskiego w Świerzawie w godzinach popołudniowych pielęgnowana jest chętnie przez uczestników chętnie wracających co roku, aby razem ze współwyznawcami modlić się i móc spotkać się.

Warto polecić przyjazd w roku 2016, stałych bywalców zachęcać nie trzeba.

ks. Cezary Królewicz

Related Images:

Kościół Ewangelicki Berlina – Brandenburgii – śląskich Górnych Łużyc serdecznie zaprasza na Łużycki Dzień Kościoła 2015, który odbędzie się 4 lipca 2015 roku w Cottbus. Serdecznie zapraszamy do udziału w Dniu Kościoła Łużyc, który połączony jest z Partnerskim Dniem Diecezji Wrocławskiej i Okręgiem Kościoła Görlitz.

Szczegóły dostępne są na stronie >>> Łużycki Dzień Kościoła.   Prezentacja >>>

Motto Łużyckiego Dnia Kościoła zaczerpnięte jest z Księgi Proroka Ezechiela 36,35 i będą mówić: Ten kraj, niegdyś spustoszony, stał się podobny do ogrodu Eden; a miasta, które legły w gruzach i były spustoszone i zburzone, są teraz obwarowane i zamieszkane.

Program ramowy:

10:00 – Nabożeństwo otwierające w Hali Miejskiej Cottbus oraz początek programu młodzieżowego

11:00 – Oferta w południe: przerwa na obiad, zwiedzanie wystaw i stoisk, warsztaty

12:00 – Koncerty chórów w Kościele Klasztornym

13:00 – Fora tematyczne, warsztaty gospel, program dla dzieci

14:30 – Stoły tematyczne, koncert puzonistów

16:00 – Uroczystość zakończenia w Hali Miejskiej Cottbus

17:00 – Koniec Dnia Kościoła Łużyc

Nabożeństwo:

– Nabożeństwo odbędzie się w Hali Miejskiej w Cottbus o godzinie 10:00.

– W nabożeństwie uczestniczył będzie ks. Biskup Waldemar Pytel.

– Grał będzie zespół muzyczny, śpiewać będzie chór gospel i chóry parafialne.

Oferta popołudniowa:

– W pobliżu Hali Miejskiej będzie możliwość zakupienia talonu na obiad w cenie 5 EUR.

– Parafie lub instytucje kościelne mogą wykupić miejsce dla swojego stoiska i się zaprezentować.

– W kościele klasztornym od godziny 12.00 odbędzie się koncert chórów, gdzie kolejno każdy z chórów będzie mógł zaprezentować jeden lub dwa utwory.

5 forów tematycznych:

1. Pomysły dla regionu węgla brunatnego

2. Pomysły dla wsi i miast

3. Pomysły dla parafii

4. Pomysły na wspólne życie z uchodźcami

5. Pomysły na sąsiedztwo Niemców i Polaków

Pomysły na sąsiedztwo Niemców i Polaków:

– Na początku stworzył Bóg niebo i ziemię – Reprezentanci Kościołów odpowiadać będą na pytania związane z rolą i znaczeniem kościoła w Polsce i w Niemczech.

– Bóg Rzekł: rozradzajcie się i rozmnażajcie się – polsko-niemieckie pary rozmawiać będą na temat szans i problemów w ich wspólnym życiu.

– Bóg Rzekł: czyńcie ją sobie poddaną – przedstawiciele gospodarki rozmawiać będą na temat szans i problemów pracy w strefie przygranicznej po obu stronach granicy.

– A wąż był chytrzejszy niż wszystkie dzikie zwierzęta – przedstawiciele Policji i Sądownictwa rozmawiać będą na temat przestępczości przygranicznej.

Forum tłumaczone będzie symultanicznie

Stoły tematyczne:

– Przy 60 stołach mają zgromadzić się osoby, które na różne ważne tematy będą wspólnie rozmawiać. Przy każdym stole będą zaproszeni goście (np. Burmistrz, Przedsiębiorca, Ksiądz, Pracownik Socjalny, …)

– Spotkanie odbędzie się w kościele św. Mikołaja a wnioski z dyskusji zostaną spisane.

Zakończenie:

– Zakończenie Dnia Kościoła Łużyc odbędzie się w Hali Miejskiej

– Chóry, zespoły i grupy muzyków, które wezmą udział w warsztatach gospel zaprezentują swoje umiejętności

– Zakończenie o godzinie 17:00

Related Images:

W niedzielę Jubilate 26.04.2015 roku, po nazbyt obfi­tym w smutne wyda­rze­nia tygo­dniu, odbył się w Cie­pli­cach Die­ce­zjalny Zjazd Chó­rów. Nie­dzielę Jubi­late obcho­dzono w tam­tej­szym kościele szcze­gól­nie uro­czy­ście, było to bowiem nabo­żeń­stwo dzięk­czynne z oka­zji zakoń­cze­nia prac reno­wa­cyj­nych osiem­na­sto­wiecz­nego zespołu budyn­ków Para­fii Ewangelicko-Augsburskiej w Jele­niej Górze — Cie­pli­cach. O jego ran­dze świad­czy obec­ność i udział w nabo­żeń­stwie czte­rech duchow­nych: ks. bp. Wal­de­mara Pytla, wice­pre­zesa Rady Syno­dal­nej — ks. Edwina Pecha z Kar­pa­cza, pro­bosz­cza cie­plic­kiej para­fii — ks. Seba­stiana Kozieła i pro­bosz­cza para­fii wro­cław­skiej — ks. Mar­cina Oraw­skiego. W ramach reno­wa­cji wymie­niono okna, dach i odświe­żono ele­wa­cje oraz zadbano o teren, na któ­rym znaj­duje się kościół. Zakro­jone na sze­roką skalę prace finan­so­wało wielu pry­wat­nych i pań­stwo­wych dona­to­rów, któ­rych nie zabra­kło na nie­dziel­nym spo­tka­niu. Zapewne ranga tego wyda­rze­nia, naj­istot­niej­sza dla para­fian, nieco zdo­mi­no­wała całość i Die­ce­zjalny Zjazd Chó­rów stał się pięk­nym dodat­kiem do dzięk­czyn­nego nabo­żeń­stwa. Być może doszło do połą­cze­nia obu uro­czy­sto­ści, ponie­waż zjazdy chó­rów zwy­kle odby­wają się w nie­dzielę Can­tate, która wypada dokład­nie tydzień po Jubi­late, trudno więc by było wszyst­kich zgro­ma­dzić po raz drugi. W tym roku przy­je­chały trzy chóry – Eku­me­niczny Chór z Kar­pa­cza, Capella Ecu­me­nica i Kame­ralny Chór Żeński z Wrocławia.

Nabo­żeń­stwo i zara­zem prze­gląd otwo­rzyła Capella Ecu­me­nica pod dyr. Adama Raj­czyby. W mocno okro­jo­nym skła­dzie, co nie uła­twiało śpie­wa­nia chó­rzy­stom, zapre­zen­to­wała dwa cho­rały – Jana Seba­stiana Bacha i Hein­ri­cha Poosa, gospel „Jest ciche miej­sce”, a także „Ubi Cari­tas” w opra­co­wa­niu Maurice’a Duru­flégo. Szcze­gól­nie ta ostat­nia pieśń była piękna. Śpie­wa­kom udało się wydo­być całe piękno gre­go­riań­skiego hymnu, począt­kowo śpie­wa­nego pod­czas umy­wa­nia nóg w Wielki Czwartek.

Z przy­jem­no­ścią wysłu­cha­li­śmy też chóru z Kar­pa­cza pod dyrek­cją Ber­narda Stan­kie­wi­cza. Widać dobrą rękę dyry­genta, bo zarówno pod wzglę­dem muzycz­nym, emi­syj­nym, jak i dyk­cyj­nym zespół był bar­dzo dobrze przy­go­to­wany. Dyna­mika i pre­cy­zja wyko­na­nia spra­wiły, że nawet dość trudne, mimo pozo­rów łatwo­ści, utwory „Amen” i „Alle­luja” zabrzmiały we wnę­trzu cie­plic­kiego kościoła dobrze i ciekawie.

Prze­gląd zamknął występ Kame­ral­nego Chóru Żeńskiego pod dyr. Dawida Ślusar­czyka. Wro­cław­ski kan­tor znaj­duje dla chó­rzy­stek cie­kawe a nie­zbyt trudne pie­śni, które tym typo­wym ama­tor­kom nie spra­wiają trud­no­ści, a przy tym pocho­dzą z nieco zapo­mnia­nej lite­ra­tury muzycz­nej, np. śpiew­nika Seklucjana.

Ten dzień obfi­to­wał w wyda­rze­nia, bo poza świę­to­wa­niem zakoń­cze­nia prac reno­wa­cyj­nych i wystę­pem chó­rów, byli­śmy też świad­kami bło­go­sła­wień­stwa udzie­lo­nego przez pro­bosz­cza ks. Seba­stiana Kozieła dziecku i jego rodzi­com w pierw­szą rocz­nicę chrztu św., a pod­czas obiadu goście z Nie­miec pamięci ostat­niego nie­miec­kiego pro­bosz­cza w Cie­pli­cach — Wer­nera Schmau­cha — poświę­cili krótki wykład. Warto wie­dzieć, że Wer­ner Schmauch był czyn­nym człon­kiem Kościoła Wyzna­ją­cego i aż do wyjazdu z obec­nie pol­skich Cie­plic orga­ni­zo­wał tu życie reli­gijne. Do wyda­le­nia w roku 1947 był dzie­ka­nem na Dolny Śląsk, a póź­niej prze­wod­ni­czą­cym kościo­łów wrocławskich.

Obiad, o któ­rym wspo­mniano, został przy­go­to­wany przez gospo­da­rzy w odre­stau­ro­wa­nej sali restau­ra­cyj­nej pawi­lonu „Edward” — histo­rycz­nej budowli, daw­nym Kur­hau­sie powsta­łym w pierw­szej poło­wie XIX wieku, prze­bu­do­wa­nym w póź­niej­szych latach w stylu kla­sy­cy­stycz­nym z cechami pal­la­diań­skimi (tj. cha­rak­te­ry­stycz­nymi dla pro­jek­tów archi­tekta Andrea Pal­la­diego – repre­zen­ta­cyj­no­ścią i funk­cjo­nal­no­ścią). Do dziś z pier­wot­nego wystroju pozo­stały malo­wi­dła na sufi­cie, przed­sta­wia­jące instru­menty muzyczne, sceny mito­lo­giczne, a szcze­gól­nie przed­sta­wie­nia, na któ­rych glo­ry­fi­kuje się Johanna Antona Schaf­fgot­scha. Dziś pla­fon jest odre­stau­ro­wy­wany, cały sufit pokryto cienką bibułą japoń­ską, uży­waną pod­czas renowacji.

Odno­wiony Park Zdro­jowy przy­po­mina o daw­nej świet­no­ści Bad Warm­brunn, tam więc skie­ro­wa­li­śmy swe kroki po poże­gna­niu z gościn­nymi gospo­da­rzami. Krótka prze­chadzka aleją główną pozwo­liła podzi­wiać fon­tanny, kwiet­niki i widoczne w dale­kiej per­spek­ty­wie Kar­ko­no­sze.

(joka)

Related Images:

W nie­dzielę, 19 kwiet­nia br. w godzi­nach dopo­łu­dnio­wych zmarł po dłu­giej cho­ro­bie śp. Maciej Lis. Uro­czy­stość poże­gnalna odbyła się w pią­tek, 24 kwiet­nia w ewan­ge­lic­kim kościele Opatrz­no­ści Bożej we Wro­cła­wiu i na Cmen­ta­rzu Grabiszyńskim. 

Pod­czas nabo­żeń­stwa żałob­nego zmar­łego żegnała rodzina, bli­scy, przy­ja­ciele i współ­pra­cow­nicy z Kościoła Ewangelicko-Ausgburskiego oraz innych insty­tu­cji, w któ­rych pra­co­wał zmarły. Oprawę muzyczną sta­no­wiły m.in. utwory wokalne w wyko­na­niu chó­rów Capella Ecu­me­nica i Can­to­res Mino­res Wra­ti­sla­vien­ses, w któ­rym śpie­wał dr Lis. Kaza­nie pod­czas uro­czy­sto­ści w kościele wygło­sił biskup senior Die­ce­zji Wro­cław­skiej ks. Ryszard Bogusz, który przy­po­mniał, że zmarły był zwią­zany z wro­cław­ską para­fią ewan­ge­licką od uro­dze­nia, tutaj został ochrzczony, brał ślub, chrzcił dzieci i anga­żo­wał się w życie para­fialne. Para­fia była jego dru­gim domem. W szcze­gólny spo­sób poże­gnał zmar­łego Biskup Kościoła ks. Jerzy Samiec. Przy­po­mniał, że dr Lis w Syno­dzie Kościoła był tym, który słu­żył radą wszyst­kim i w mądry spo­sób pro­po­no­wał zmiany. Biskup Samiec pod­kre­ślił, że dla ludzi wie­rzą­cych smu­tek zwią­zany ze stratą osoby uko­cha­nej i zna­czą­cej nie powi­nien prze­sła­niać per­spek­tywy wiary, w któ­rej obecna jest nadzieja zmar­twych­wsta­nia i ponow­nego spotkania. Pre­zes Synodu Kościoła Ewangelicko-Augsburskiego, ks. dr Grze­gorz Giemza zauwa­żył, że śp. dr Maciej Lis był czło­wie­kiem, który we wszyst­kich środo­wi­skach, w któ­rych dzia­łał, był postrze­gany podob­nie, a jego podej­ście do ludzi było nie­za­leżne od grupy w jakiej prze­by­wał. Zawsze otwarty, gotowy do roz­wią­zy­wa­nia pro­ble­mów, kre­atywny, uzdol­niony muzycz­nie i chętny do dzie­le­nia się tą pasją z innymi. Wiele osób wspo­mi­nało śp. dr. Macieja Lisa pod­czas nabo­żeń­stwa. Prof. Irena Lipo­wicz, Rzecz­nik Praw Oby­wa­tel­skich, przy­po­mniała motto życiowe dr. Lisa „Zmie­niać rze­czy­wi­stość, pomna­żać dobro”. Pod­kre­śliła, że z wielu aktyw­no­ści, w któ­rych uczest­ni­czył, mógł wybrać jedną i w każ­dej odniósłby suk­ces zawo­dowy i finan­sowy. On jed­nak chciał słu­żyć ina­czej, chciał zre­ali­zo­wać zło­żone powo­ła­nie, by poma­gać i zmie­niać rze­czy­wi­stość. Zapro­po­no­wała, by ele­men­tem kon­ty­nu­acji jego dzieła była nagroda im. dr. Macieja Lisa dla osób, które dzia­łają na rzecz osób nie­peł­no­spraw­nych. Z jej wypo­wie­dzią kore­spon­do­wały kon­do­len­cje posła na Sejm Sła­wo­mira Pie­choty i Rzecz­nika mia­sta Wro­cła­wia ds. Osób Nie­peł­no­spraw­nych Bar­tło­mieja Skrzyń­skiego. Współ­pra­cow­nicy z Uni­wer­sy­tetu Wro­cław­skiego prof. Wło­dzi­mierz Grom­ski i prof. Krzysz­tof Wój­to­wicz opo­wie­dzieli o tym w jaki spo­sób pod­cho­dził do swo­jej pracy ze stu­den­tami, jakim dosko­na­łym praw­ni­kiem i wykła­dowcą był dr Maciej Lis. Na Cmen­ta­rzu Gra­bi­szyń­skim mowę poże­gnalną nad gro­bem zmar­łego wygło­sił zwierzch­nik Die­ce­zji Wro­cław­skiej bp Wal­de­mar Pytel. Przy­to­czone pod­czas uro­czy­sto­ści tek­sty biblijne nawią­zy­wały do nadziei, którą żywią wszy­scy chrze­ści­ja­nie, że w Chry­stu­sie otrzy­ma­li­śmy zba­wie­nie i życie wieczne, a poże­gna­nie na tym świe­cie utwier­dza nas w  prze­ko­na­niu o ponow­nym spo­tka­niu w przy­szło­ści; „Z pro­chu powsta­łeś, w proch się obró­cisz. Jezus Chry­stus wskrzesi cię z mar­twych w dzień ostateczny”. Śp. Maciej Lis uro­dził się 16 listo­pada 1950 roku we Wro­cła­wiu. Peł­nił wiele klu­czo­wych funk­cji w Kościele ewan­ge­lic­kim – był m.in. dele­ga­tem do naj­wyż­szych władz Kościoła Ewangelicko-Augsburskiego w Pol­sce – Synodu Kościoła. Prze­wod­ni­czył Komi­sji Praw­nej Synodu. Był kura­to­rem Die­ce­zji Wro­cław­skiej i kura­to­rem para­fii ewan­ge­lic­kiej we Wro­cła­wiu, a w latach 1999 — 2001 wice­pre­ze­sem Kon­sy­sto­rza Kościoła. Peł­nił też wiele funk­cji zwią­za­nych z dzia­łal­no­ścią cha­ry­ta­tywną. Był współ­twórcą Dia­ko­nii Pol­skiej i człon­kiem Rady Dia­ko­nii Pol­skiej, człon­kiem Rady Dia­ko­nii Die­ce­zji Wro­cław­skiej, wice­prze­wod­ni­czą­cym Rady Nad­zor­czej Ewan­ge­lic­kiego Cen­trum Kształ­ce­nia i Dia­ko­nii we Wro­cła­wiu i współ­or­ga­ni­za­to­rem Ośrodka Ini­cja­tyw Oby­wa­tel­skich we Wro­cła­wiu. Był orga­ni­za­to­rem Regio­nal­nych Kon­wen­cji Prze­ciw Bez­rad­no­ści Spo­łecz­nej razem z Wro­cław­skim Sej­mi­kiem Osób Nie­peł­no­spraw­nych, współ­twórcą Dziel­nicy Wza­jem­nego Sza­cunku czte­rech wyznań we Wro­cła­wiu i jed­nym z założycieli-fundatorów Fun­da­cji Part­ner­stwa Para­fial­nego im. Św. Jadwigi Wrocław-Dortmund. Zawo­dowo udzie­lał się jako pra­cow­nik naukowo-dydaktyczny na Wydziale Prawa, Admi­ni­stra­cji i Eko­no­mii Uni­wer­sy­tetu Wro­cław­skiego jako spe­cja­li­sta z zakresu prawa mię­dzy­na­ro­do­wego, publicz­nego oraz euro­pej­skiego. Peł­nił też sta­no­wi­sko Peł­no­moc­nika Tere­no­wego Rzecz­nika Praw Oby­wa­tel­skich i dyrek­tora Biura RPO we Wro­cła­wiu dla woje­wództw dol­no­ślą­skiego, opol­skiego i lubuskiego. W mło­do­ści śpie­wał w języku espe­ranto, wystę­po­wał w kraju i za gra­nicą. W 1969 roku, wraz z zespo­łem MUZILO, nagrał płytę Bonveto. Przez ponad 20 lat śpie­wał w zawo­do­wym chó­rze Can­to­res Mino­res Wra­ti­sla­vien­ses, a po roku 1999 zało­żył wraz z grupą muzy­ków chór Capella Ecu­me­nica. Jego pasją była gra na fortepianie. Pozo­sta­wił żonę i dwoje doro­słych dzieci. Dla nas — wro­cław­skich ewan­ge­li­ków — był przede wszyst­kim wzo­rem spo­łecz­nika, głę­boko zaan­ga­żo­wa­nego w dzia­ła­nia na rzecz dru­giego czło­wieka. To nie­zwy­kle bole­sna strata dla całej naszej spo­łecz­no­ści. Głę­boko ufamy, że Pan życia i śmierci – zmar­twych­wstały Jezus Chry­stus pocie­szy wszyst­kie zasmu­cone serca, a wdzięczna pamięć po zmar­łym pozo­sta­nie zawsze dla nas błogosławieństwem.  Choć­bym nawet szedł ciemną doliną, zła się nie ulęknę, boś Ty ze mną. (Psalm 23,4)

(źródło: BIK)

Related Images: